NETFLIX - FILM ORYGINALNY
Dziwnie burczy, nie?
Nie, nic. Proszę patrzeć do przodu.
Tak się zaczyna ta historia...
Myśl pozytywnie.
...wysoko nad ziemią.
Nad Grenlandią.
Pilot...
To mój przyjaciel, Thomas.
...przypomina Magnuma.
Gdyby nie on, byłbym wciąż w Paryżu...
Trochę.
...zanurzony w meandrach mej marnej egzystencji
pomiędzy Place Gambetta i Boulevard de Ménilmontant.
Thomas, widoki są niesamowite.
Też mam na imię Thomas.
Muszę przyznać, że właśnie zastanawiam się, co tu robię.
Tak naprawdę wiem, czemu tu jestem.
Przez tego człowieka.
To mój ojciec.
Od dawna zapraszał mnie do Kullorsuaq.
Od dziecinstwa opowiadano mi o tej wiosce na końcu świata.
Ojciec przeprowadził się tu 20 lat temu.
Pamiętasz Thomas?
- Nie poznałem cię. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- To mój syn, Thomas. - Witamy.
I jego przyjaciel, też Thomas.
Cześć.
To Ole i Adam.
Dwa lata temu
Ole i Adam odwiedzili nas w Paryżu.
Pierwszy raz wyjechali poza wioskę.
Tata miał wypadek na polowaniu i nie mógł przyjechać z nimi.
Znacie francuskich muzyków?
Musieliśmy zająć się jego znajomymi.
Znacie Edith Piaf?
Na początku było trudno.
Zabraliśmy ich do lasu.
I nad morze. To była ich pierwsza morska kąpiel.
Cześć.
Do widzenia, Ole!
Przed ich wyjazdem obiecaliśmy odwiedzić Kullorsuaq,
choć nie wierzyliśmy, że to zrobimy.
Witajcie w domu.
Tam jest kuchnia.
Salon.
Rozpakujcie się.
Do zobaczenia.
- Które bierzesz? - Może to.
Twój tata jest miły.
Ale ty jesteś jakiś zdystansowany.
Jestem trochę...
Jaki?
Smutny.
Zaskoczyło mnie, jak się zestarzał.
- Kiedy się widzieliście ostatnio? - Trzy i pół roku temu.
Składamy sobie życzenia urodzinowe na Skypie...
ale na komputerze wyglądał tak samo.
Może on też uznał, że się zmieniłeś.
Nie przesadzajmy, nie zmieniłem się jakoś bardzo.
No.
"No" co?
Nie dbasz o siebie.
- Po czym wnosisz? - Nie uprawiasz sportu.
A ty niby tak?
Wykorzystam pobyt tu, by odbudować formę.
Tak?
Wszystko dobrze? Zapomniałem wspomnieć,
że dzisiaj jest przyjęcie na waszą cześć w ratuszu. Będą jakieś przekąski.
Do zobaczenia.
Uśmiechnęła się do mnie.
Jest piękna, nie?
- Niezła? - Niezła? Żartujesz? To miss Kullorsuaq!
Tak...
A nawet miss Grenlandii.
Jest naprawdę piękna.
Iva! A ja?
- Thomas. - Thomas. A on?
Robię się głodny. Thomas!
Thomas! I Thomas!
- Iva! - Iva!
- Co to jest? - Wątroba foki.
Jasne.
Nóż.
Z tłuszczem.
- Tylko troszkę. - Odrobinę.
- Ale to rozlazłe. - To chyba tłuszcz.
Dobre.
Nie jest takie złe.
- A ty? - Ja?
Nie trzeba.
Jedzcie sobie.
- Dziękuję. - Smacznego.
Dziwne, że nie dali nam nic do picia.
- Jest tata. - Proszę pana.
Nie ma tu czegoś do picia?
- W wiosce nie ma alkoholu. - Co?
Tu jest prohibicja.
Mieszkańcy wioski tak postanowili, bo po alkoholu jest zbyt dużo szkód.
Smacznego. Dobre, nie?
Nie wytrzymamy bez alkoholu. Nie ma opcji.
Co powiedział?
Że po północy coś odkorkujemy. Spryciarz.
Nie dziwi mnie to.
Ulżyło mi. Już miałem atak paniki.
- Jedz, dobrze ci to zrobi. - Dziękuję.
Bardzo dobre.
Wiemy, czym życie jest
I że nie zmieni ono się
- Thomas, Thomas, Thomas... - Raz, dwa, trzy...
Start!
Zaraz. Co mam robić?
- Ciągnąć. - Ciągnąć?
Dość prymitywna gra.
Dajesz, Thomas!
- Zniszczę cię, zobaczysz. - Nie. Jestem Grenlandczykiem.
Windsurfing!
To jak windsurfing.
Miniony rok już nie powróci
Złapmy się za ręce w naszej podzięce
Chyba źle zrobił, że mnie wybrał.
- Użyj siły. - Dobra, będę ciągnął.
Już po tobie.
- Cześć, tato. - Jak się spało?
Dobrze.
Bardzo tu cicho.
Zrobiłem kawę, tam są kubki.
Twój przyjaciel jeszcze śpi?
Thomas potrafi lekką ręką spać 12 godzin.
Pójdziesz ze mną napełnić kanistry?
Kanistry?
Nie mamy wyboru.
Nie ma bieżącej wody i kanalizacji.
Widziałeś toaletę?
Właśnie, jak się ją...
Pan Aku raz w tygodniu opróżnia zbiorniki w każdym domu.
Mówimy na niego "pan Kaka".
Śmieszna praca, co?
Cieszę się, że przyjechałeś.
Widzisz, jak tu jest.
Też się cieszę.
- Jak się ma twoja matka? - Jak zwykle.
Ona się nie zmienia. Tak jest dobrze.
- Wciąż jest ze swoim terapeutą? - Tak.
Z nim jest tak, że jak zaczyna mówić, to ma się ochotę spadać.
Ma opinie na każdy temat i nie akceptuje cudzego zdania.
Zawsze gdy ich odwiedzam, prosi, by mu pomóc coś przestawić lub naprawić.
A potem daje ci do zrozumienia, że jesteś leniem, ale bez słów.
Nie powinienem krytykować, bo chyba dobrze im razem.
Twoja matka zawsze przyciągała dziwnych typów.
Jesteście z Thomas parą?
Parą?
- Skądże. - Pomyślałem...
Masz dziewczynę? Albo chłopaka?
Mam dziewczynę.
Tak jakby.
Na razie się rozstaliśmy...
Ale może do siebie wrócimy.
Już raz zerwaliśmy i do siebie wróciliśmy.
Wydaje się skomplikowane.
Nie jest łatwe.
Cześć, Nathan, Thomas!
Cześć, Adam!
Twój syn już jest dorosły.
Jak ten czas leci.
Thomas ma tyle lat co ja?
Tak, ale ty masz troje dzieci.
- Może jedno wziąć. - Co on mówi?
Da ci jedno ze swoich dzieci, żebym w końcu został dziadkiem.
Nie trzeba.
Nathan byłby świetnym dziadkiem.
Niech weźmie to.
Bieganie to był dobry pomysł.
Tak.
Inaczej tu niż w parku Buttes Chaumont.
W zasadzie tam nie biegam.
To zbyt hipsterskie.
Tak się tylko tłumaczysz.
Jakby mi ktoś powiedział, że będę uprawiał jogging na lodzie...
To co byś powiedział?
Nie uwierzyłbym.
Tobie byłoby łatwiej uwierzyć, bo masz tu tatę.
Mój nigdy nie zabrał mnie dalej niż do Dieppe.
Miałeś koszmarne dzieciństwo.
Nie byłem szczęśliwym dzieckiem.
Ty tak serio mówisz?
Nie żartuję na temat dzieciństwa.
Znam cię od dziesięciu lat,
a wciąż nie wiem, kiedy żartujesz, a kiedy nie.
Dlaczego twój tata się tu przeprowadził?
Zaczęło się od podróży z Robertem.
Bardzo go lubiłem.
W Montreuil mieszkał niedaleko nas.
Był odkrywcą, jak Jean Rouch, ale zabawniejszym.
- Jean Rouch nie był zabawny? - Nie wiem.
To moje zdanie. Może był niezwykle śmieszny.
Nieważne. Robert kręcił reportaże na całym świecie.
To fascynowało ojca.
- Robert nie żyje? - Tak.
Głupio zginął.
Spadł z drabiny, gdy zmieniał żarówkę.
Żarówki to dla taty temat tabu.
Moi rodzice zaczęli się kłócić.
Ojciec postanowił wyjechać z Robertem, by nabrać dystansu.
Robert był tu po raz pierwszy. Zgubili się. Nie mieli już jedzenia.
Na szczęście spotkali Olego, który tam polował.
On zabrał ich do wioski. Tak ją odkryli.
Potem tata wrócił tu raz, drugi...
Potem rozstali się z mamą, a rok później stracił pracę.
Wtedy postanowił się tu przenieść.
Wydaję mi się, że była też jakaś kobieta, ale nie wiem na pewno.
Nigdy nie spytałeś?
Nie. Biegniemy?
- Aappalaat. - Thomas.
- Nuka Peter. - Thomas.
- Aappalaat.
- Thomas. - Nuka Peter.
Chcesz potańczyć?
Nie, dziękuję.
A ty chcesz?
Czemu nie?
Dalej.
Beatbox.
Poznałem Thomas na zajęciach teatralnych.
Obaj chcieliśmy zostać aktorami.
Ale nie mieliśmy ani kontaktów, ani dobrej strategii.
Jak masz na imię?
- Thomas. - Thomas, wstań i stań na środku.
Ty...
Ty. Halo.
Tak?
- Jak masz na imię? - Ja?
Mam na imię Thomas.
No proszę. Thomas i Thomas. Podejdź.
Dzisiaj będziemy improwizować.
Jesteście braćmi i zakochaliście się w tej samej dziewczynie.
Dziś w szkole zobaczyłeś, jak się całują.
- Jesteśmy w liceum? - Tak, w drugiej klasie.
Obaj?
Tak.
Czyli któryś z nas powtarzał rok?
Jeśli tak ci się podoba. Niech będzie, że ty.
- Thomas, wychodzisz. - Ja?
Tak, ty.
Wychodzisz i wchodzisz, jakbyś wracał ze szkoły.
- Twój brat jest w kuchni. - Co tam robię?
Nie wiem... Jesz Nutellę!
- Dobra. - Gotowi? Do dzieła.
- Cześć, Thomas! - Cześć.
Przepraszam, czy mogę zmienić imię?
Bracia z takim samym imieniem...
Prawda, rodzice raczej nie nazwaliby synów...
- Może jesteśmy braćmi przyrodnimi? - To nieważne. Nazywasz się Patrick.
- A ja zostaję przy Thomas? - Tak.
- Dobrze. - Do dzieła.
Cześć, Patrick! Co tam?
Cześć.
- Co tak dziwnie patrzysz? - Jak ci minął dzień?
Dobrze. Czemu pytasz?
Bez powodu.
Wszystko gra? Dziwny jesteś. Nutelli?
Nie jestem głodny.
A jak tobie minął dzień?
Zwyczajnie.
- To dobrze. - Nie mamy całej nocy.
Powiedz mu, że widziałeś, jak całuję tę dziewczynę.
Ale niełatwo to powiedzieć.
To bardzo intymne. Nie można tego ot tak powiedzieć.
- Zwłaszcza bratu. - Dokładnie.
Ma pani rodzeństwo?
To nie twoja sprawa.
Jest pani jedynaczką.
- Czemu tak sądzisz? - Gdyby miała pani rodzeństwo,
rozumiałaby pani sytuację, w jakiej się znaleźliśmy.
To prawda, gdybym miał brata,
nie przyszłoby mi do głowy, żeby mu się zwierzać w sprawach miłosnych.
Pewne rzeczy zachowuje się dla siebie, zwłaszcza w rodzinie.
- Właśnie. - Dobrze.
Jeśli chcecie coś zachowywać dla siebie, to darujcie sobie aktorstwo.
Wracajcie na miejsca.
Jak to?
- Nie mamy improwizować? - Nie. Siadajcie.
Co robicie?
Wychodzimy.
Zachowamy pewne rzeczy dla siebie gdzie indziej.
Dobrze. Kto następny?
KLUB TO WIĘCEJ NIŻ SPORT
Chciałem pana zapytać o ładną dziewczynę, która była na przyjęciu.
Taka brunetka z ładnym uśmiechem.
Jak ma na imię?
Mówisz o Nukannguaq.
Nur... Nur-kan-guap.
Tak...
- Ma kogoś? - Podoba ci się?
Wpadła w oko Thomas.
Jestem obecnie bardzo podatny na zakochanie,
nawet wbrew mej woli.
Więc jeśli jest jakaś szansa...
Wydaję mi się, że ona może nie być w sytuacji podobnej do twojej.
Ma teraz trudny czas.
Co się stało?
Jej młodszy brat zmarł.
Ojciec opowiedział, jak młodszy brat Nukannguaq
popełnił samobójstwo kilka tygodni wcześniej.
Co nie było odosobnionym przypadkiem.
To pierwsze pokolenie, które używa internetu, Facebooka.
Widzą to, czego nigdy nie doświadczą.
Jakby pierwszy raz ktoś im mówił,
że ich życie w wiosce ma ograniczenia.
Tu uczysz się do piętnastego roku życia,
potem albo wyjeżdżasz do stolicy, a to bardzo trudna decyzja,
albo zostajesz myśliwym,
żyjesz tak, jak żyli rodzice. Większość się temu poddaje.
Ale jej młodszy brat wybrał drastyczniejsze rozwiązanie.
Potem z pomocą alkoholu nastrój wieczoru się zmienił.
Opuściliśmy krainę melancholii,
w jaką wprowadziła nas rozmowa o bracie Nukannguaq,
by wpłynąć na bardziej znane wody.
Thomas odegrał, po raz enty odkąd się znamy,
parodię Daniela Auteuil w roli Ugolina.
Dziewczyna ze źródeł, ja ją kocham, dziewczyno z goździkami,
wszystko bym ci dał.
Widziałem cię... nagą.
Nagą w rzece. Wyglądałaś zjawiskowo.
Uwielbiam scenę z Anconiną,
- w której jest bardzo zdziwiony. - Którą?
- Robi tak. - W czym to jest?
W Podróży rozpieszczonego dziecka.
I co on robi?
Belmondo mówi: "Często wydajesz się"...
"Często wydajesz się zaskoczony", a Anconina na to: "Tak?".
- Rodzice pchnęli mnie ku aktorstwu. - Tak?
Tak.
- Nie to, że naprawdę... - Naprawdę.
Nie pchnęli cię.
Cieszyli się, że robisz coś, co cię zajmuje.
Cieszyli się dla mnie.
Rodzice kolegi z klasy byli aktorami.
Zmuszali go do aktorstwa, ale on nie chciał.
Jego interesowały ubezpieczenia.
- Serio? - To było straszne.
Stworzył garażową grupę ubezpieczycieli-amatorów,
żeby realizować swoją pasję.
Wszyscy zmuszali go do aktorstwa,
a on tego nie znosił.
To nie było dla niego.
Nie bierz tego, wygląda okropnie.
To co bierzemy? Chcesz to?
- Nie wiem, co to jest. - Weź i zobaczymy.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
- Wszystko gra? - Tak. U ciebie?
Tak.
Później w Klubi jest muzyka. Przyjdziecie?
Chętnie, dziękuję.
Super.
- Cześć. - Cześć.
Do widzenia.
Mówisz po inuicku?
Nauczyłem się tylko kilku słów z książki.
Co mówił?
O ile dobrze zrozumiałem, zaprosił nas, żeby posłuchać, jak grają.
Cześć.
Tłoczno, nie?
Sporo tutaj ludzi. Nie?
Co kupiłaś?
Co...
Co kupiłaś?
Podoba mi się twoja fryzura. Zabawna.
Miłego dnia.
Ośmieszyłem się.
Nie.
Piękna.
Najbardziej poruszają mnie piękności, które cierpiały.
Muszę szybko nauczyć się inuickiego.
Wiedz, że ja chcę kochać cię
Ale nie chcę ciebie mieć
Wciąż cię kocham
I nigdy nie opuszczę
Może o mnie zapomniałaś
Poznałaś innego
Moja ukochana
Może już cię utraciłem
Kraju mój, gdy na ciebie patrzę
Zapiera mi dech
Tak jesteś piękny
Czasem
Samotny w górach
Marzę
Chcę kogoś znaleźć
By podzielić się tym krajem
Z przyszłością
- Mam ochotę coś zrobić. - Dajesz.
Co to?
Chcesz być aktywny W kraju rekinów
Państwo, ten gang, okrada nas
Nie ma nic, pogódź się lub walcz
Szuje spartaczyły naszą młodość
Widzę teraz, jak się z nas zdziera
Obliczam, kalkuluję, Lecz nigdy się nie wycofuję
Społeczeństwo konsumenckie
Edukacja Zabijaków prowokacja
Powstajemy, mówimy "nie"
Władzo, to na was wskazuję
Nigdy nie będę niewolnikiem Tanim wyrobnikiem
Przyszedł pan do taty?
Do Nathana?
Chyba poszedł po wodę.
Napełnić kanistry.
Po wodę.
- Kto to? - Nie wiem.
- Gdzie twój tata? - Chyba przy studni.
- Usiądź. Zrobię kawę. - Dobra.
Polowanie.
Długo go nie ma.
Krępująca sytuacja.
Nie wydaje się skrępowany.
Martika! Kiedy wróciłeś?
Wczoraj. Zabiłem niedźwiedzia.
Wyjechałem o świcie.
- Musisz iść ze mną następnym razem. - To niewiarygodne.
Martika to najlepszy myśliwy.
Wczoraj wrócił z kolejnym niedźwiedziem. To już siódmy od początku roku.
Zaprasza mnie na kolejne polowanie.
Chętnie.
Mistrz.
Siedem...
Dokąd im tak śpieszno?
Francuzi bywają dziwni.
Tu zrobię przerębel.
Pogoda nam dopisała.
- Ryba. - Ryba?
- Ryba!
Niesamowite.
Kolejna. Dobre rzeczy chodzą trójkami.
- Wygląda jak sardynka. - A ty jak jej syn.
Jesteś jej ulubieńcem.
- Rybak. - Rybak.
Rybak.
- Tommy? - Thomas ma talent.
Dziwne. Złapaliśmy dwie naraz, a potem nic.
Thomas - duży rybak i Thomas - mały rybak.
- Pewnie śpią. - A, ryby śpią.
Szkoda dla nas.
Urodziłem się w Qaarusulik.
Gdy byłem mały, zmarła moja mama.
Byłem bardzo mały.
Oni mnie adoptowali i wychowali.
W 1956 r. przeprowadziliśmy się do Kullorsuaq.
- Nagrasz to? - Wcześnie poszedłem do szkoły.
Tak.
- Tak wyglądał nasz dom. - Tak.
- Grenlandzki dom - Rozumiem.
W środku stary piekarnik i trochę drewna.
Tak wyglądały domy w moim dzieciństwie.
Wtedy było tylko 20 domów.
- Chyba mówi, że sam zbudował dom. - Tak myślę.
To ja, gdy byłem mały, kiedy chodziłem do szkoły.
A to...
Mój najmłodszy syn.
Mój syn.
A to kto?
- A kobieta z fajką? - Tak, to jej fajka.
- Ciocia? - Wtedy starsze kobiety paliły.
- Widać rodzinne podobieństwo. - To ja na bierzmowaniu córki.
To moja żona i wnuki.
Chyba chce nam opowiedzieć historię całej wioski.
Wtedy nie było motorówek, tylko kajaki.
Nie było sklepu w Qaarusulik,
tylko w Kullorsuaq, więc pływało się kajakiem po zakupy.
- Okej... - Wiosłowali.
To jest Kullorsuaq.
Piękne.
Czasem pływają tu narwale.
A to wieloryb, którego złapaliśmy.
- Młody, nieduży. - To niedźwiedź.
Ta niedźwiedzica była w ciąży, urodziła małą niedźwiedzicę.
- To niedźwiedzica... - Nie, to wieloryb.
Niedźwiedź?
- Wieloryb. - A, tak.
To jeszcze nie koniec. Chyba pokaże nam wszystkie zdjęcia.
- To miłe z jego strony. - Tak, bardzo miłe.
Nieba widać, przez dachu kąt, Modrość i ciszę.
Drzewo jakieś, przez dachu kąt, Liście kołysze.
Boże, Boże, życie jest tam, Proste, spokojne.
Ten łagodny pogwar, ot tam, To miasto rojne.
Cóżeś zrobił, ty, co tak sam
Szlochasz w żałości,
Cóżeś zrobił, ty, coś tak sam,
Ze swej młodości?
- Ole, to na twoje pięćdziesiąte urodziny. - Trochę rozwlekłe...
- Moja kolej. - Dobrze.
Pomimo wielkich oczu otchłani
By lepiej móc cię zjeść, maleństwo
W ciszy i rozgardiaszu
Musimy żyć
Pomimo ślepoty pośrodku nocy
Pomiędzy przepaściami
I miliardem gwiazd chichoczących
Musimy żyć
Pomimo braku piękności czasem
I wyglądu szesnastolatków
Czekając na czek in blanco
Musimy żyć
Pomimo zagubienia serc
I miłosnego wiatru, który wciąż wieje
I czasem w oczy kole nas
Musimy żyć
Pomimo nieba naszej miłości...
Zgubiłem się. Za stary jestem.
Pięknie.
Tak robimy we Francji, żeby być w formie.
- Wszystko gra? - Musimy dalej biec?
Zmęczyłem się, a te buty są ciężkie.
Ja też. Możemy powiedzieć, że mamy pracę.
Chyba im się podoba.
Grasz w obronie, ja atakuję.
Do ataku! Dalej!
Dalej! Do roboty!
- Thomas, graj na obronie. - Gram.
Każdy dzień w Kullorsuaq oddalał nas od naszego paryskiego życia...
Biegnę z tobą,
a potem robimy szybkie podanie, dobra?
...od tego, co doprowadziło nas do opuszczenia miasta...
Do ucieczki.
Trzeba nazywać rzeczy po imieniu,
a ucieczka...
to ucieczka.
Ruszaj, Danielu!
Mélanie!
Szybko, jedź.
Danielu!
Szybko.
Cięcie.
Kurwa.
Nie wierzę, kurwa. Nawet nie potrafisz odpalić auta.
- To nie moja wina. Silnik się dławi. - Dławi?
Tak jest, gdy odpalasz na jedynce.
Wszyscy na miejsca.
Faktycznie był na jedynce.
Przepraszam.
Ta...
Pani, płonąć ze wstydu musisz,
patrząc na lichego cesarza,
bez królestwa, bez dworu.
Haniebny pokaz to słabości człowieczego uczucia.
Panie, czas ruszać.
Czegóż nie każesz, uczynię to.
Mój żywot teraz w twych rękach, o pani.
Pomyśl o tym, moja pani.
Dzisiaj było wyjątkowo.
Czyż nie?
Nie tylko wspomnienia bladły.
Obecnie w Kullorsuaq także noce
odchodziły w niepamięć.
- Jesteśmy na Grenlandii. - Co to?
- Ziemia. - Tak.
To jest jakoś tak.
- I... - A twój palec to?
- Księżyc i Słońce. - No tak, Słońce.
Jak to działa?
Słońce krąży wokół Ziemi...
Nie, to Ziemia krąży wokół Słońca. Jak to jest?
Ziemia okrąża Słońce w 24 godziny.
Nie wiem, ile to trwa...
Nie, to Ziemia...
- obraca się wokół własnej osi w dobę. - Tak, to prawda.
Słońce się nie rusza.
Jak to działa?
To Słońce, podąża za linią...
Nie rozumiem, czemu ono tak gwałtownie wschodzi.
To trudne.
- Która godzina? - Jest 3.30.
Tu jest zawsze jasno. Niekończący się dzień.
Cóż innego mogę powiedzieć?
Nie rozumiem, czemu nie mają zasłon.
- Dziwne. - Nietypowe.
W kółko dzień, ale nigdzie nie ma zasłon.
- Czemu nie powiesz tacie? - Co?
- Czemu nie powiesz tacie? - O zasłonach?
Tak.
W żadnym domu nie ma zasłon,
a on jest obcokrajowcem...
To by mogło zwrócić na niego uwagę.
Chyba chce się dopasować.
Ludzie raczej nie ukamienują cię za to, że masz zasłony.
Ale twój tata... Nie rozumiem.
Czego? On to wszystko kocha. Nie ma dla niego żadnego problemu.
Wszystko po nim spływa.
- Przechodzi obok. - To dziwne.
- Nie był taki? - Był.
- Ale tutaj to bardziej widoczne. - Ale dziwnie.
To dobrze, że się zmienił. Mój się nie zmienił.
- Mówię ci, że się nie zmienił. - Nie, mój ojciec.
- Zmienił się? - Nie.
On też nie?
- Ale twój się zmienił. - Nie bardzo.
Nigdy mnie o nic nie pytasz.
- Nie ciekawię cię. - Ty?
Tak.
Bo już wszystko wiem.
To straszne. Wiesz o mnie wszystko?
Jestem skryty.
To prawda.
Nie chcę nigdy cię tak naprawdę znać.
- Pokaże im pan! - Daj z siebie wszystko.
- Dawaj, tato! - Nathan, Nathan!
Nathan! Nathan! Nathan!
Szybko wystartował.
Dobrze wystartował.
Inni też.
Ma dobre psy.
- Co robimy? - Mamy z godzinę.
- Idziemy do domu? - Tak, jestem głodny.
- Ale bzdura. - Co?
Nic.
To wymaga giętkości. Uprawiałeś kiedyś jogę?
- Nikilinkingahinga. - Nikilinelga.
Nie. Nikilinkingahinga.
Cholera, chyba już dotarli.
Ale mnie wystraszyłeś.
Tato!
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Wszystko dobrze? - Dobrze.
Na pewno?
- Dobrze się czujesz? - Tak, nic mi nie jest.
Dasz radę?
- Chce pan się położyć? - Nie, jest dobrze.
Musisz odpoczywać, Nathan.
Bierzesz lekarstwa?
Tak. Czuję się doskonale.
Co powiedziała?
To lekka niestrawność. Coś zjadłem. Nic poważnego.
Idziemy.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Tego wieczoru byliśmy zaproszeni na kolację u Adama.
Ojciec starał się odwrócić uwagę od wydarzeń tego dnia.
Dalej, dalej!
Popatrz, Thomas!
Nie chcesz przełożyć kolacji na jutro?
Czemu?
- Nie chcesz odpocząć? - Czuję się świetnie.
Nazajutrz miał się odbyć nasz chrzest bojowy łowców fok.
Na dwa dni opuściliśmy wioskę z Olem, Adamem i moim tatą.
To po to, żeby nie była spragniona w drodze do raju.
Teraz ją podzielimy, nim zamarznie.
To wątroba?
Trzeba połknąć,
żeby przejąć jej siłę i wzrok.
Mam świetny wzrok w obojgu oczu.
Dziękuję.
Dalej, połknij.
Jest chrupkie. Dobre, przekonasz się.
Cześć, Lise.
Wszystko nagrywam. Pokażę ci, jak wrócę.
Chciałbym ci to wysłać, ale połączenie jest słabe.
Mam nadzieję, że w Paryżu wszystko dobrze.
U mnie dobrze.
Daję radę, chociaż trudno się tu żyje.
Właśnie rozbijamy namioty. Widzisz?
Właśnie dobiega końca wykańczający dzień polowania.
Zabiłem fokę.
To dobrze, bo w wiosce liczą, że zdobędziemy jedzenie.
I zjadłem oko.
To wielowiekowa tradycja.
Od tego jest się silniejszym.
Tęsknię za tobą.
Buziaki.
W zeszłym roku krążyły pogłoski o duchu, Qivittoq, tu niedaleko.
To mnie martwiło.
Rozstawiłem niedaleko sieci na foki.
Miałem czołówkę.
Było zupełnie ciemno.
Latarka rozświetlała tylko bliski teren.
Zauważyłem, że złapałem fokę,
i nagle poczułem, że coś łapie mnie za nogi.
Wystraszyłem się, szybko obróciłem,
i wtedy przypomniałem sobie,
że ściągnąłem rękawy kombinezonu.
To one się ruszały,
gdy się poruszałem.
Naprawdę bałem się, że mnie porwie.
Że porwie mnie duch Qivittoq.
Naprawdę się bał.
Thomas?
Który dzisiaj jest?
Nie wiem, chyba czternasty.
Kurwa.
Co?
- Wypełniłeś deklarację? - Co?
Deklarację do ubezpieczenia społecznego?
Kompletnie mi to wyleciało z głowy.
Pierwszy raz zapomniałem.
Nie szkodzi.
Termin mija za dwa dni, ale nie możemy zapomnieć, bo po nas.
Na szczęście ci się przypomniało.
Zdecydowanie.
Strawiłeś już focze oko?
Już nawet o tym zapomniałem.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Co robisz?
Zaraz przyleci śmigłowiec, musimy iść.
Zostaję tu, Thomas.
Jak to?
Teraz tu jest moje miejsce.
To trzecie oko to wielka odpowiedzialność.
Mam moc i mogę im pomóc. Rozumiesz?
No i jest Nukaka... Nukan...
Jest Nukankan...
I mam Nukannguaq.
- Raczej nie chce się ich głaskać. - Nie są bardzo rozczulające.
Na lodzie jest foka. Jest wasza.
Co powiedział?
Macie szanse strzelić. To szczęście.
Złapał ją.
Teraz ją podzielimy, nim zamarznie.
Co robisz?
Oglądam video z polowania.
Jest dość krwawe.
Ja tak nie sądzę.
Tylko osobom niewrażliwym to nie wyda się krwawe.
To zawsze ja jestem ten niewrażliwy.
- Spokojnie, nie twierdzę tak. - Jestem spokojny, ale twierdzisz.
Ale przyznaj, że nic cię nie wzrusza.
Nie podobają ci się filmy w kinie, książki, które czytasz.
Dobra ta książką?
Do bani.
Sam widzisz.
A tobie się wszystko podoba?
- Nie. - I proszę.
Już nawet nie można powiedzieć, że film czy książka są do bani.
Nie o to chodzi. U ciebie to reguła.
To się nazywa myślenie krytyczne, czego ty nie potrafisz.
- Nie potrafię krytycznie myśleć? - W zasadzie nie.
Denerwujesz mnie.
Wspaniała strategia obrony.
Nie muszę tłumaczyć się z tego, co się tobie nie podoba.
Wystarczy pośmiać się, gdy udajesz Ugolina, pochwalić cię i tyle.
- A co to ma do tego? - Nic.
Nabijasz się z mojego południowego akcentu?
Nie nabijam się z twojego akcentu.
Masz paranoję. I brak ci wrażliwości.
Idę spać. Zdenerwowałeś mnie.
Lepiej nie kontynuujmy. Dobranoc.
Dokładnie.
Myślenie krytyczne...
- Co robisz? - Wychodzę. Nie chce mi się spać.
Mogę?
Przepraszam za wczoraj. Wcale nie myślę tak, jak mówiłem.
Potrafisz myśleć krytycznie.
Już nie przesadzaj.
Miałeś trochę racji.
Trudno mi oceniać rzeczy, ludzi.
Masz wielkie serce, Thomas.
Wrażliwy, co?
Nie powinienem cię nazywać niewrażliwym.
Masz rację, że jak coś nam się nie podoba, to możemy o tym mówić.
Dzisiaj musimy wypełnić deklarację.
Twój tata nie ma internetu.
- Trzeba iść do Klubi. - A tak w ogóle to gdzie jest twój tata?
Rano poszedł polować na niedźwiedzie z Martiką
i jego synem, który wczoraj wrócił z Upernavik.
Widziano niedźwiedzia blisko wioski.
Dużo pracowałeś w tym miesiącu?
Osiem zleceń do zgłoszenia.
Serio?
Znowu grałem w trylogii w Bobigny.
A ty?
Trzy dni przy tym głupim sitcomie.
To wszystko.
Ocaliło mnie to w tym miesiącu.
Poczekaj.
UBEZPIECZENIE SPOŁECZNE
Nieźle.
ŁĄCZENIE
"Fejl"?
Co jest?
Ole!
Podejdziesz, proszę?
Co to "fejl"? Nie działa.
Dziś nie działa. Nic nie poradzimy.
Spróbujcie jutro.
Co mówi?
Nie wiem.
Dziś nie działa internet?
Jutro.
Futro?
Jutro.
Jutro?
Tak nie może być, musimy...
Ubezpieczenie społeczne...
- My - aktorzy. - Dorywczo.
Branża rozrywkowa.
Są specjalne zasady.
Musimy przepracować 507 godzin rocznie.
Inaczej nie dostajemy pieniędzy.
Rozumiesz?
Co miesiąc musimy zadeklarować, ile przepracowaliśmy,
żeby zebrać te 507 godzin, bo inaczej...
Ty... Ty polujesz na foki.
Zabijasz foki.
To jakbyś musiał zabić 507 fok rocznie.
W dziesięć miesięcy.
W dziesięć miesięcy musisz zabić 507 fok.
Potem mówisz w ratuszu, że zabiłeś 507 fok.
I przez jakiś czas nie musisz już polować i dostajesz foki.
Nie musisz cały czas polować.
W pewnym momencie możesz...
Chodźcie.
Mamy z nim pójść.
ŁĄCZENIE
Może wróci.
Wątpię.
Stracimy przywileje, trzeba będzie znów aplikować,
płaszczyć przed urzędniczkami, które będą nam prawić kazania.
I te papiery.
To potrwa miesiące.
I jakoś będziemy musieli przetrwać ten czas.
Co robisz?
Już idę.
I...
...lou...
...louamik.
Ilouamik.
Chodźcie. Jest internet.
Chodźcie. Szybko.
Wolne, nie?
ŁĄCZENIE...
Udało się.
- Musi działać. - Działa.
- Wpisz login! - Patrz, czy ciągle działa.
Dobra, 507.
Kod pocztowy: 75020.
Połącz.
Masz trzy kreski, wszystko gra.
Jest dobrze.
Dalej. "Czy pan pracował?" Tak.
- Pracodawca. - Mój pracodawca.
- Kto nim jest? - Działa.
Pracodawca? Beausoleil Productions.
Od drugiego do piątego.
- Trzy honoraria. - Trzy honoraria.
Wypłata? 750.
- Działa. - Skoncentruj się.
Są trzy kreski.
Ostatnia prosta.
Nie, nie, nie, nie.
"Szuka pan wciąż pracy?" Tak. Klikam "zatwierdź".
- Dalej. - Trzy kreski.
ZATWIERDZONO
Tak! Działa.
- Tak. - Działa.
- Teraz ja. - Skoncentruj się.
Gdzie klikam?
- Tu. - Klikam.
- Nie. - Tak...
- Nie, nie. - Fejl!
- Nie wierzę. - Niemożliwe.
Poczekaj.
Nie martw się.
Łączę ponownie.
Zadziałało dla mnie, zadziała dla ciebie.
Mam nadzieję.
Bądźmy dobrej myśli. Mamy dwie-trzy kreski.
Musisz w niego uwierzyć.
Łączy się. Powinno być dobrze.
ŁĄCZENIE
Jest dobrze.
- Ja to zrobię. - Nie, to moja deklaracja.
Dobra, ID użytkownika.
Hasło.
- Nie rozpraszaj mnie. - On pisze jednym palcem.
- Taką mam technikę. - Pozwól.
To moja technika. Tak piszę.
- Daj mi. - Przestań.
"Czy pan pracował?" Tak.
- Teraz... - Pięć honorariów.
Pięć honorariów.
DORZUĆ OKRESY PRACY
- Potem trzy. - To daje osiem.
Czyli 450 euro.
Nie musisz mówić, co robisz. Przedłużasz.
Masz rację.
Zasięg spada.
Masz pół kreski, będzie dobrze.
Już nie ma kresek.
Staż? Nie. Nie.
- Brak chorób. - Klikaj.
Nie... Pół kreski.
"Szuka pan wciąż pracy?" Tak.
Klikam "zatwierdź". Dobra.
No już...
- Chyba jest dobrze. - Nie pójdzie.
URZĄD PRACY ŁADOWANIE
Tak! Poszło.
Życz mi powodzenia.
Powodzenia.
Jesteś bardzo piękna.
Bardzo mnie poruszasz.
Chciałbym...
cię lepiej poznać.
Już kogoś kocham.
Dziękuję.
- I jak? - Chyba mnie lubi.
Zabiłem niedźwiedzia.
Kolejny dzień rozpoczynający się w Kullorsuaq
wieścił kres naszej podróży.
- Proszę. - Dziękuję.
Raz, dwa, trzy...
cztery i pięć.
Proszę.
- Cześć. - Cześć.
- Pięć naleśników dla rodziny Olego. - Co to?
To dobre?
Idziemy? Do widzenia.
Do widzenia.
To naleśniki dla was.
Dziękuję.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Cieszę się, że was poznałam.
Jesteście mili.
Pa.
Co powiedziała?
Nie mam pojęcia.
Czemu nie nagrałeś?
Jak miałem jej przystawić telefon do buzi?
Nigdy się nie dowiemy.
Może nie smakowały jej naleśniki?
- Cześć. - Cześć.
Ale to będzie pyszne.
Wchodźcie.
Nie możemy.
Śpieszymy się.
Dziękujemy.
No wejdźcie.
Naprawdę dobrze pachnie.
Tylko na chwilkę.
Na minutę. Musimy rozdać naleśniki.
- Wszyscy chcą naleśniki? - Tak.
- Kto chce tego? - Ja.
Chwileczkę.
Tak, tak.
Najpierw najmłodsi.
Iva, już dostałaś?
Już jednego dostałaś.
Masz jednego w buzi.
Już dostałeś.
- Kto jeszcze nie jadł? - Ja.
Wszyscy dostali, to teraz
idziemy do innych domów.
Trzeba umieć się dzielić, to ważne.
- Koniec. - Kto mi da kawałek?
- Do widzenia. - Do widzenia.
Do widzenia.
Ostatni dom.
Szperałem w pokoju taty i znalazłem rentgen.
Rentgen?
Prześwietlenie klatki.
- To niekonieczne znaczy... - Że co?
Że jest chory.
Wiem.
Może tylko chciał się zbadać.
Może.
I wiesz...
Może dobrze o tym pogadać?
- Nie potrafię tego. - Czego?
Mówić o takich rzeczach.
W kwestiach intymnych mamy w rodzinie pewne ułomności.
W takim razie nic nie rób.
Może masz rację. Tak zrobię.
Idziemy?
- Cześć. - Cześć, Martika.
Za pokój i zdrowie.
Do widzenia, Ole.
Do widzenia, Do widzenia, Adamie.
Adam.
Do widzenia. Do widzenia, Ole.
Przyjedźcie, jak stopnieje zmarzlina, pożeglujemy między lodowcami.
Chętnie.
No cóż...
Ucałuj matkę i dawaj znać, co u ciebie.
Dobrze.
Ty też będziesz dawał znać?
Tak, oczywiście.
Dziękuję panu za wszystko.
Cześć, tato.
Wrócicie, prawda?
Postaramy się.
Nic by to nie zmieniło, gdybyś go zapytał.
Napisy: Marta Skowronek